METTEN | DE STILTE VAN DE OCHTEND

 

Vergeef me als ik zeg ik hou van u: de machtigen
worden altijd belogen aangezien de zwakken altijd
gedreven worden door paniek. Ik kan niet houden van
wat ik me niet kan voorstellen en u onthult
feitelijk niets: bent u als de meidoorn
altijd hetzelfde ding op dezelfde plaats,
of bent u meer het vingerhoedskruid, onbestendig, eerst
opspringende roze piek op de helling voorbij de madeliefjes,
en het jaar daarop  violet in de rozentuin? U moet inzien
dat dit voor ons nutteloos is, deze stilte die geloof bevordert,
u moet alles zijn, het vingerhoedskruid en de meidoorn,
de tere roos en het taaie madeliefje – en wij moeten denken
dat u onmogelijk kunt bestaan. Is dit het
wat u wilt dat wij denken,  verklaart dit
de stilte van de ochtend,
de krekels die hun vleugels nog niet over elkaar wrijven, de katten
die niet vechten in de tuin?

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

5 Reacties op METTEN | DE STILTE VAN DE OCHTEND

Toon Reacties (5)

Geef een antwoord