EMILY DICKINSON

 

Veilig in hun Albasten Kamers –
Onaangeraakt door Ochtend –
En onaangeraakt door Middaguur –
Liggen de makke leden van de Wederopstanding –
Satijnen Spanten – en Dak van Steen –

Groots gaan de Jaren – in de Maanloop – erboven –
Scheppen Werelden hun bogen –
En Uitspansels – roeien –
Tiara’s – vallen – en Doges – geven zich over –
Geluidloos – als stippen – op een Schijf van Sneeuw –

 

 

 

Gedicht: Emily Dickinson, 1861
Vertaling: Elly de Waard
Beeld: handschrift van de tweede en definitieve versie van dit gedicht, zoals E.D. het naar haar schoonzuster stuurde om commentaar. Susan Dickinson, die in het aangrenzende huis woonde, was in die periode haar eerste lezer en raadgever. In totaal maakte Dickinson  drie verschillende versies van het tweede couplet. Als persoonlijk woord schrijft Emily haar schoonzuster onder het gedicht: ‘Perhaps this verse should please you better, Sue, Emily’

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

4 Reacties op EMILY DICKINSON

Toon Reacties (4)

Geef een antwoord