SCILLA

 

Niet ik, jij idioot, niet zelf, maar wij, wij – golven
van blauwe lucht als
een kritiek op de hemel: waarom
bewaren jullie je stem 
als één ding zijn
zo goed als niets zijn is?
Waarom kijk je naar boven? Om naar
een echo te luisteren als naar de stem
van god? Jullie zijn allemaal hetzelfde voor ons,
apart, boven ons staand,  je domme
leventjes beramend: jullie gaan
waarheen je gezonden wordt, zoals alles,
waar de wind je plant,
de één of andere van je voor altijd
naar beneden kijkend en ziende een beeld
van water, en horend wat? Golven,
en over golven, vogels die zingen.

 

Gedicht: Louise Glück, The Wild Iris
Vertaling: Elly de Waard

 

 

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

2 Reacties op SCILLA

Toon Reacties (2)

Geef een antwoord