DE DOOD VAN HET VOSSENMOEDERTJE

Het wilde dier – vier jaar gekend
van dagelijkse bezoeken, eten geven,
van verstandhouding  – dat voelt
dat het gaat sterven en in alle stilte
nog eens langs komt om afscheid
te nemen – dierbaar maatje –  al
begrijp je dat pas achteraf.

Twee kleintjes heeft ze groot gebracht,
de extra hapjes nam ze in haar wangzak
mee – tot ze ze vóór kwam stellen in
persoon, goed – met de juiste schuwheid
opgevoed. Maar zij mocht heersen over
ons bosterrein, zij wist zich daar
gerespecteerd en vrij.

Leven is kort, de wildernis is hard,
maar anders dan de stad, waar niets
zo desolaat is als het dode dier
dat onbegraven ligt op straat.
Doodgaan doet men het best alleen, zeker
als beest, schreef ik ooit zelfverzekerd,
blikken hinderen het meest. 

Uitzonderlijk, je vindt haast nooit
waar dieren kiezen om zich neer
te leggen voor de dood. Onder een
hoge struik, onzichtbaar vrijwel,
blad, de staart, de regen en de takken
van haar eetplaats om haar beter
te bedekken, onze tranen.


Gedicht: Elly de Waard, 2021, ongepubliceerd
Foto: EdW

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

6 Reacties op DE DOOD VAN HET VOSSENMOEDERTJE

Toon Reacties (6)

Geef een antwoord