Categorie archief: In het Halogeen

EGMOND AAN ZEE

Winderig dorp, open naar zee De laatste lichten van de Voorstraat lopen uit in water Golfjes van blauw steen, ingelegd in de bestrating, lopen dood in zand en vallen uit elkaar Zand ligt tegen de gevels aan de boulevard gestoven. … Lees verder

Geplaatst in In het Halogeen | 2 Reacties

HET GESCHORSTE LICHT

Het geschorste licht wild en onsterfelijk onder het gevaarte van het water uitgekomen legt zich neer op de net drooggevallen grond Ach, zeewier, wat nu – wij hebben de mond nog vol van u, maar zo gezond schijnt gij ons … Lees verder

Geplaatst in In het Halogeen | 3 Reacties

ZEEREEP

Ruigte. Stuifduinen Zand schuurt de huid en striemt de ogen Gesel van wind en slijpsel van kristallen grond Nooit was het anders sinds de Noordzee, die directe nazaat van de goden eonen terug, hier met haar werk begon En zij … Lees verder

Geplaatst in Algemeen, In het Halogeen | 4 Reacties

GEMOEDSGESTELDHEID

Mijn schoenen zijn toornige goden Uit hun strenge en zwarte gezichten puilen glanzende bliksemschichten De hoekige groeven en plooien van een schier onmenselijk woeden dat ik toch in hun aard kan bevroeden Ik loop op ze met bange, loden voeten … Lees verder

Geplaatst in In het Halogeen | 1 reactie

BINNEN

Onder het laaghangende licht een kegel uit een lampje zit soms op mijn stoel een blonde vrouw te schrijven aan de keukentafel Haar voetstap door de gangen geeft een hartslag aan het hele huis – Hoe de ander: zien en … Lees verder

Geplaatst in Algemeen, In het Halogeen | Een reactie plaatsen