ZOALS DE MAAN

Tegen de dag vervaagt
de droom, dat schijnsel

van de slaap, zoals de maan
zich doorzichtig maakt

wanneer zij door het purperen
waas dat vuren

van de horizon omhoog
blaast achterna

gezeten wordt en zij zich
met haar zilveren schijnsel

langs mijn raam haast
en alle sterren volgen

haar – des daags
is zij een schim die soms

te zien is als een vage
herinnering

aan iets dat er al eerder
was; een flauwe wending

in een weg die plotseling
een perspectief biedt

of een veranderende
lichtval maakt haar

zichtbaar maar zij blijft
ongrijpbaar, ook een frons

van concentratie van ons
haalt haar niet uit haar

heimelijkheid

Uit: Eenzang Twee
Foto: Dorian Hiethaar