HET UNIVERSUM TUSSEN DRIE EN VIER

Ik plaats dit gedicht opnieuw omdat ik de tekening hieronder er absoluut bij wil hebben. Hij is gemaakt door Jason Padgett, een eenvoudige werknemer die een mathematisch genie werd nadat hij bij het verlaten van een café (in 2002 ) was beroofd en afgetuigd. De kopschoppers van toen wilden zijn leren jackje hebben. Een slag met een hard voorwerp op zijn achterhoofd bezorgde hem onder meer een zware hersenschudding.
Na zijn genezing merkte hij dat zijn zicht op de wereld totaal veranderd was.
Van alles dat maar ook maar licht gebogen was kon hij plotseling de mathematische structuur waarnemen. Hij was, zonder ooit iets met wiskunde te hebben gehad, daarin opeens een volwaardige savantgeworden. De specialisten die hem onderzochten verklaarden dat zijn hersenen bij het genezingsproces nieuwe verbindingen hadden aangemaakt en daarbij een gebied hadden aangeraakt dat onder normale omstandigheden nooit geactiveerd wordt.
Deze onderstaande tekening van het getal Pi, zoals hij dat zag is ongekend.

Ik vind het heel interessant om deze beide kunstzinnige creaties, de mathematische (“the key to the Universe”) van Padgett en de ‘wilde’ van Angelica Obino (Evolving, de zich ontvouwende)  hier bij elkaar te hebben, met mijn gedicht, dat zich op dezelfde manier tot het onderwerp verhoudt, in het midden.

P.S. En sinds ik gisteravond bij de VPRO de geleerde (en voormalige punk-zangeres!) Miranda Cheng zag (UvA, geboren in Taiwan), weet ik opeens ook waarom Pi tussen drie en vier zwalkt. Omdat onze wereld maar drie en een klein beetje vier dimensies kent!

 

Nooit komt het altijd groeiende getal
dat Pi aanduidt – drie komma één, vier, één
en een etcetera tot in het oneindige –
aan bij het volgende: de vier.

Achter het leesteken slingeren al
sinds het ontstaan van het heelal
de decimalen zich in willekeur de ruimte in –
lichtende staart van een komeet

die tijd en werelden ontsteekt – in een
opeenvolging zonder patroon of zich
herhalen. Cirkel en doorsnee liggen
in verhouding vast, maar binnenin

woekert en zindert het van leven.
Geen hij is het, geen zij, het is het
allebei: het wezen, het principe
van de schepping zelf, van de genese.

 

Gedicht Elly deWaard, De triniteit van Pi (herschreven, 2020)
Beeld: Jason Padgett, Pi, getekend in de zuivere geometrie van ruimte en tijd
Schilderij: Angelica Obino: Evolving

 

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Eenzang, In die tijd die. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *