JAN HANLO | VERSTREUID THEEZETTEN OFWEL GEDREUMD THEEDRENKEN

Jan Hanlo in 1963, zoals ik hem kende

Jae, die verstreuidheed van mee was laetst benae vermaekelek. Hoewel, men zoo haest aen
verkalkeng raen danken.
Enfin, ek geng theee zetten. Jae, theee zetten. Een smaekelek potje theee zetten.
Enige teed laeter, nae verdiept te zeen en krant of boek, of was ek een brief aan het srijven, had ek de gedachte: ‘Vroeger dronk ek eigenlijk veel meer koppen theee. Niet tweee, zoals nu, maer Eline sronk mij wel 3 soms 4 kopjes en. Komaen, ik gae nóg een potje thee zetten.’
Zeu gezegd zeu gedaen, maer wie zretst meen verbaezeng toen ek zag dat ek helemael vergeten had de thee te drenken! De pot stond, mat hat papiertje van dat theebeultje ereut hangend, koud te worden! Ek goot ‘m leeg an zatte een nieuwe pot met een vers theeebeultje, alwaernae ek meen eerste twee kopjes -met genoegen – nattegde.
Ek had daernae euk geen behoefte meer aen een 3e of 4e kop.

Jan Hanlo, oorspronkelijk gepubliceerd In Barbarber. Nu opgenomen in In een Gewoon Rijtuig (G.A. Van Oorschot)

 

 

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.

1 Reactie op JAN HANLO | VERSTREUID THEEZETTEN OFWEL GEDREUMD THEEDRENKEN

Toon Reacties (1)

Geef een reactie