NU AL HET STOF IS NEERGESLAGEN

Nu al het stof is neergeslagen
en elk zich teruggetrokken heeft
op zijn verdriet, in een niet klagen

maar in aanvaarden zeker niet,
nu klopt alleen nog in de nacht
mijn hart zo wild en koortsloos en

van dromen over loopt mijn slaap
terwijl ik lig als op een bed
dat onder stroom staat en waaruit

ik telkens wakker schiet.
De afnemende maan ligt als
een schelpje in de zanderige

wolken van de ochtend, één schelp
die blootgewoeld is en die
parelachtig glanst. En ongeluk

duurt niet een leven lang
en over ons welft zich eenzelfde
hemel die ook ons herkansing biedt.

 

Portret: Astrid van den Berg, Elly de Waard, mei 2018
Gedicht Elly de Waard: Anderling

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

OVERPEINZINGEN MET BETREKKING TOT HET ZELF

 

Voel ik mij steeds
een loper van mijzelf
of een pion –
een van de vele
schaakstukken, kortom
in een partij
die een groter ik
dan mij moet spelen
tegen een tegenstander
die ik ook niet ken

Wel denk ik dat
die andere stukken, die
het beter doen dan ik
of niet, ook mij zijn;
van mijn groter ik
voel ik te kunnen houden
met een diepe liefde.
Maar haar beweegredenen
ken ik niet. Noch ook
haar strategie

 

Portret: Astrid van den Berg, Elly de Waard, mei 2018
Gedicht Elly de Waard: Anderling

Geplaatst in Algemeen | 5 Reacties

DALEND OVER HOLLAND

Schemert het mathematische juweel
van klein gekavelde, strakke velden
en het enkele cadmiumgeel
van bossen in edelmetalen
sloten en kanalen –
hier ligt de oorsprong van De Stijl -;
de steden zijn bewerkt smaragd, gezet
in de bedrading van hun singels
en hun grachten

Tussen de wolken zakkend, stukken goud
gesneden tekst, de lussen dikke
plakken, kronkeling van een rivier
in stolsels goud gemorst, gebold
soldeer, een slier Arabische
schriftuur geeft zwier aan de kaart
van Blaeu

Tot het water zilver wordt en dof
van wind. Nog dichterbij heel fijn
geribbeld en geplooid en teer
als huid van vis die als een dunne
ajourzijden kous met ongevijlde
nagel of het haakje aan een nagel-
riem al op te halen is

De velden zijn nu zwart als roet
gevat in ijzer, zo nabij

 

Foto: Apple
Gedicht: Elly de Waard, Dalend over Holland uit Van Cadmium Lekken de Bossen

 

Geplaatst in Van Cadmium Lekken de Bossen | 6 Reacties

DODENHERDENKING 4 MEI 2018

 

De witte rozen in de kransen
waarmee de doden op de Dam
worden herdacht, krijgen de tijd
ons toe te spreken in de twee
minuten stilte die het land
voor ze in acht neemt 

In de coulissen van hun dicht
opeen gevouwen, ongerepte
bloemblad opent zich het labyrint
van wat een bloeiend leven is
met terug werkende kracht
tot aan hun knop: om ons te doen
beseffen dat het daar afbrak

 

Ongepubliceerd

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

DODENHERDENKING

Al eerder werden de twee minuten stilte door de aanslag van een schreeuw onderbroken. Dit leidde tot paniek onder de verzamelde mensen menigte

 

De wind kwam aangestoven als een schreeuw
van het Rokin. De massa op de Dam
als willoos blad in een novembervlaag
in dwarrelende beweging ging –

 

 

Beeld: Edvar Munch, De schreeuw
Gedicht: Elly de Waard, De aarde, de aarde, 2013

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen