RABBIJN TAMARAH BENIMA, een waarschuwing

 

AMSTERDAM, 3 nov 2021 – Rabbijn Tamarah Benima kreeg een storm van kritiek te verduren toen zij de retoriek van corona-hoofdrolspelers Hugo de Jonge en Ab Osterhaus vergeleek met die uit de tijd van het nazisme. Maar ze krijgt ook veel steun. „U bent mijn heldin, schrijven mensen mij.”
Eén kwestie wil Tamarah Benima (71) vooraf ophelderen. Ze had het niet over het coronabeleid toen zij in haar Rede van Fryslân uitspraken van minister Hugo de Jonge en viroloog Ab Osterhaus hekelde en verwees naar de eerste jaren van nazi-Duitsland. „Ik had het over hun woordgebruik, over totalitair denken, spreken en handelen en over het gevaar dat dit vormt voor iedereen. Niet alleen voor Joden.”

Wat is het geval? Benima, rabbijn van de Progressief-Joodse Gemeente Noord-Nederland, is zich er ’al decennia’ van bewust, zegt ze, ’dat ook onze westerse samenlevingen onderdrukkende mechanismes kennen’. „Je ziet het terug bij de discussie over orgaandonatie bijvoorbeeld. Het is biopolitiek: de overheid poogt zeggenschap te krijgen over jouw lichaam. Dat heeft totalitaire trekjes. De overheid dwingt een heel groot deel van de bevolking in een situatie waarin de Staat bepaalt wat er met hun organen gebeurt.”

In de tiende Fryslân-rede in Leeuwarden wilde Benima die sluipende ontwikkeling aankaarten, met onder meer als voorbeelden de uitspraken van Ab Osterhaus dat het in deze pandemie ’de ideale oplossing zou zijn om ongevaccineerden op een eiland bij elkaar te zetten’ en van Hugo de Jonge dat ongevaccineerden ’een gevaar vormen voor de volksgezondheid.’
Benima: „Schrijver Aldous Huxley zei al in 1958 dat totalitaire regimes in de toekomst hun ingezetenen niet met geweld zullen onderdrukken, maar dat ze hun burgers zullen verleiden met de belofte van veiligheid. Maar wie definieert veiligheid? Hoe staat veiligheid ten opzichte van vrijheid? Met de garantie van veiligheid wordt nu gelegitimeerd dat de mensen allerlei burgerlijke vrijheden wordt afgenomen.”
Benima trok in haar rede, voor een gehoor van regionale politici en andere notabelen, een parallel met de demonisering van Joden door de nazi’s: ’Ik weet me ook, zeg ik als Jodin, gewaarschuwd door wat er in nazi-Duitsland plaatsvond. De beleidsmakers toen, op ieder niveau, dwars door de samenleving, hadden het beste voor met iedereen. Ook toen ze Joden als ’een gevaar voor de volksgezondheid’ aanmerkten. Ook toen ze een oorlog startten tegen het toenmalige ’virus’ (de Joden). Speel dus niet met vuur door mensen nu in onze samenleving weg te zetten als een ’gevaar voor de volksgezondheid’.’
Oud-CDA leider Sybrand Buma, Fries en aanwezig, reageerde furieus. ’Stuitend’, vond hij Benima’s waarschuwing. Tamarah Benima: „Weet je wat ik deze telg uit een Fries aristocratisch geslacht had moeten antwoorden? Stuitend is dat de Friese herenboeren hun landarbeiders, pachters en personeel zo lieten verrekken. Maar die tegenwoordigheid van geest had ik helaas niet.”
Dat ook Joodse woordvoerders Benima’s uitspraken verwierpen – het Verbond Progressief Jodendom schortte de samenwerking op – verbaast haar niet. „De Joden buiten Israël leven als de Joden in het getto van Venetië. Die mochten overdag het getto uit, maar werden ’s avonds opgesloten om hen te beschermen tegen de buitenwereld.
We zijn volledig vrij, zo lang we dezelfde dingen als niet-Joden doen: inkopen, naar de bioscoop, werken, maar op de momenten dat het Joodse aspect van ons leven wordt benadrukt – door onze kleding, als we trouwen, naar de synagoge gaan, naar het Joodse bejaardentehuis, de Joodse school – hebben we bewaking nodig, camera’s en een hek er omheen want dan loop je gevaar. Dit is een abnormale situatie. De Joodse autoriteiten houden die status quo graag in stand omdat zij denken dat er geen alternatief is. Daarvoor is de steun van de gevestigde orde nodig en als ik dan zo brutaal ben om de macht aan te vallen, schieten zij in een reflex: dit moet niet.”
Ze kreeg behalve kritiek ook honderden steunbetuigingen. „Van Joden, niet-Joden, artsen, verpleegkundigen, ethici: ’Blij dat u zo moedig bent’, ’Eindelijk iemand die dit openlijk zegt’, ’U bent mijn heldin’, mailen mensen mij.”

Wat in alle ophef onderbelicht bleef, is dat Tamarah Benima vooral wilde waarschuwen voor het gevaar van die nieuwe, intolerante ideologie – woke – en wil pleiten voor het zoeken naar waarheid. „Woke huldigt allerlei waarden en doelstellingen die ik onderschrijf: tegen armoede en racisme, voor de totale acceptatie van seksuele minderheden, voor dekolonisatie. Maar die doelen kun je alleen verwezenlijken als je een politiek debat voert over het gewenste beleid: wat gaan we doen? Woke-activisten maken die discussie onmogelijk omdat zij ervan uitgaan dat het individu minder belangrijk is dan de groep: er zijn onderdrukkers en slachtoffers. Als blanke ben je per definitie dus slecht, wie tot een minderheid behoort is per definitie onderdrukt, dus goed. Ze zetten mensen tegen elkaar op. Als je het met hen oneens bent, ben je niet een politieke tegenstander, maar een verderfelijk mens.”

Woke bedreigt ons allemaal, zegt Benima. „In de Verenigde Staten komen kindjes uit een gemengd gezin thuis en vragen: ’Is mijn witte mama de duivel?’
Die critical race theory wordt hun al op school bijgebracht. Ik maak mij daarover ernstige zorgen.
.Joodse intellectuelen hebben in deze cultuurstrijd mogelijk een bijzondere opdracht, denkt de rabbijn. „Het Jodendom heeft zich nooit laten verleiden om alleen te bouwen op de moraliteit van goed en kwaad, maar ook op de intellectuele onderbouwing ervan. Je moet met argumenten komen om de voorschriften, die moeten leiden tot een rechtvaardige samenleving, te kunnen legitimeren. Alleen het gevoel laten spreken is onvoldoende. Het is onze opdracht om te pleiten voor de rede tegenover het gevoel. Is iets waar of niet waar? Ik verdedig die traditie.”

Dergelijke fundamentele discussies worden in Nederland nauwelijks gevoerd, realiseert Benima zich. „Zeker niet bij NPO1 tot en met 20.” Sterker: de woke-ideologie wordt in onderwijs, bedrijfsleven, openbaar bestuur en door politieke partijen en veel media massaal omarmd. Tamarah Benima: „Ik heb geen idee wat de aanwezigen van mijn Fryslân-rede hebben meegekregen, maar veel ’gewone’ mensen zeggen mij: dit is precies zoals ik het ook zie. De ellende komt nooit van de stratenmaker of de vuilnisophaler, maar altijd van hoogopgeleide intellectuelen. Die willen een utopie vestigen en zijn bereid om daarvoor elke prijs te betalen: vooral door anderen.”

Wierd Duk/De Telegraaf

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

LOF VAN HET ONKRUID

Godlof dat onkruid niet vergaat.
Het nestelt zich in spleet en steen,
breekt door beton en asfalt heen,
bevolkt de voegen van de straat.

Achter de stoomwals valt weer zaad:
de bereklauw grijpt om zich heen.
En waar een bom zijn trechter slaat
is straks de distel algemeen.

Als hebzucht alles heeft geslecht
straalt het klein hoefblad op de vaalt
en wordt door brandnetels vertaald:

‘gij die miljoenen hebt ontrecht:
zij komen – uw berekening faalt.’
Het onkruid wint het laatst gevecht.

Gedicht: Ida Gerhardt, Vijf Vuurstenen
Beeld: Elly de Waard

 

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

 

 

Warm was de herfst en droog, mediterraan
en dat na zo’n moessonzware zomer.

Eergisteravond, na drie keer een volle maan
ononderbroken continentaal, was de wind

opeens gedraaid in zijn normale richting;
de adem van de zee stoof over het land

en ik snoof het zout dat ik gemist had en de geur
van vuur in hout. Eindelijk tijd voor westerstormen

brekende takken, krakende bomen, dwarrelsneeuw
van blad. Het regent nu, wolken

van neerslaand water worden door het bos
geslagen. Ook op de binnenvaart is er

herademing. Rivieren kunnen weer stijgen
boten varen, ladingen verder gedragen.

 

Gedicht: Elly de Waard, De aarde, de aarde
Foto: Arthur van Amerongen

 

 

 

 

Geplaatst in De aarde de aarde | 4 Reacties

VERJAARDAG

 

September en de atmosfeer is stil
er valt nog nauwelijks een blad

zelfs op de kleinste schaal van zichtbaarheid
houdt de natuur zich in, de minuscuulste

bloei treedt daarbij aan het licht, er
is alleen verademing – ook in mijzelf

het is mijn geboortemaand, een
cyclus komt ten einde en er wacht

een zoveelste begin, een nieuwe jaarring

 

 

Gedicht: Elly de Waard, Ongepubliceerd 

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

NEW YORK SUBWAY FLOODED! Amy Clampitt voorzag het!

 

 

TIMES SQUARE WATER MUSIC

Via een lek
in het metselwerk
naast een trap
in de ondergrondse
van Times Square,
midweegs tussen de
IR en de BM T, hadden
weken van sluipende
lekkage die ochtend
een centimeter
van stilstaand water
binnengesmokkeld.

Om de kudde – waarin
we de neiging hebben
te veranderen, als we
losgelaten worden
op het in verdiepingen
gerangschikte terrein
van de Times Square metro –
weg te houden, had iemand
geprobeerd met een
halfslachtige barricade
of kluister van touw
de trap af te sluiten –

alsof wie ook
sijpeling zou kunnen
opbinden in een verpakking —
waaronderdoor het water,
druipende ontsnappeling,
heimelijk vorderde
met de bedoeling,
hoewel onopzettelijk,
om mettertijd op
een lagere verdieping
over te gaan tot
het maken van een meer.

Al om de plas, die tot
dusver verzameld was,
heen, en op weg naar
de derde infra-
infernale holte
van de ondergrondse,
waar de N, RR,
en QB wagons
plegen af te reizen,
hield ik middenin mijn
afdaling abrupt stil
afgeleid door een geluid.

Langszij de ijzer-
gespijlde onderste
trap, onderaan de
baluster, was een
zich voorthaastend
strengetje van vochtigheid
begonnen, op zijn weg
naar beneden, zich
te ontrafelen tot het
stroompje van een
minuscule, muzikale
waterval.

Denk aan streep-
varens, aan mossen
en venushaar-
varens, denk
aan waterpiepers,
beflijsters en
kwikstaarten, die
in de stroom ervan
neerduiken terwijl
de muziek naar
beneden blijft sijpelen
van de muren!

Denk aan de
ondermijning van
het computer-tjilpen
het tijdsklok-hikken,
de tectonische
becentimetering ervan
in de richting van
een algehele
ineenstorting!
Denk eraan, denk aan
water, stromend, stromend
stromend tot het
valt!

 

Gedicht: Amy Clampitt
Vertaling: Elly de Waard

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties