De schoonheid van de kiezels
die de rivier geslepen had
die het stromend water sleep
tot zuivere vorm
volmaakt ook in elkaar gepast
tot elke steen glad als
haar lichaam onder mijn handen
was, mijn handen het water
dat haar vormen rondde, ik
de rivier, mijn stromen
over haar was, haar golven
onder mij en zij en zij
mijn bedding was
1993, Eenzang twee
Vliegtuigen splinteren door de verre
lucht, als zilveren strooisel
als confetti van licht zonder enig
gerucht en als een opengesneden
vrucht schitteren de lichtsteden daar-
onder. In de lage duisternis
waar ik sta, die er een van takken
en van aarde is, leunt zwaar
de Grote Beer tegen de heuvel
met ons gehucht
1995, Het zij
Foto: Frederique Masselink-Van Rijn, uit de serie Vogelwater
In de kathedralen van
de computers celebreren
wij dagelijks onze diensten
In deze virtuele wereld
nemen wij alvast een voorschot
op een leven als geest
2009, In het halogeen
Foto: Frederique Masselink-Van Rijn, uit de serie Vogelwater
O Futuristische architectuur!
waarin een stad een kweek
van koepels is of een cultuur
van cellen en op het water drijft
als schuim op een bad.
En in haar havens liggen schepen
gereed om het ruime in te gaan,
torpedo’s, doorzichtige onderzeeërs
waarin vrouwen met gouden strepen
op haar mouwen aan de geraamtes
der machines staan
1992 Eenzang
Beeld: El Golfo, digitale print, IJber
Ik hoorde een wijs man
laatst zeggen (het was
de dichter Leo Vroman):
‘het heeft geen zin je om
je lot te beklagen
omdat de natuur geen
rechtvaardigheid kent.’
Ik zou dit preciezer
willen. In het eerste
heeft hij gelijk. Maar de
natuur kent wel degelijk
een rechtvaardig, in
de zin van dat zij streeft
naar balans. De weegschaal
van Vrouwe Justitia
draagt bij haar geen
morele waarden, maar
de zwaartekracht van
de aarde en de zuivere
snelheid van het licht.
Zij is het wegen zelf
als het ware: zij trekt recht
maar zij spreekt het niet.
2011, ongepubliceerd