De brede zandstraat
van het strand, waar
men te voet gaat of
te paard. Op de vloed
uitgespaarde boulevard
valreep naar waar
Geluk een ruimte is die
straalt, een transparantheid
los van alles
in de tijd geplaatst
Het pad over het duin
dat in dit vergezicht
zich aansluit bij de
gouden heirbaan die
de maan op zee
tot aan de einder
trekt: één weg die
is te gaan, één
atmosfeer van licht
één toekomst
in die oorsprong ligt
1995 Het zij, herzien in 2011
Digitale print Zeeweg, IJber
Dit ‘Vliegende Huisje’ is een vogel met een huisje op zijn rug. Heel verrassend, gezien het feit dat het enige andere dier dat zijn huisje op zijn rug heeft, helemaal niet kan vliegen, maar aan de grond kleeft. De slak namelijk. In het gedicht dat ik eronder zet is sprake van twee vogels, die eerst als één vogel gezien worden, maar die bij nader inzien bezig blijken om tot een gezamenlijk huisje te komen. Wat ik wil zeggen is dit: het gaat allemaal om zien.
Ik zag eerst wat ik dacht
dat een gewonde vogel was
wanhopig fladderend om
van de grond omhoog te komen
tot ik zag, dat het bij
opvliegen een tweetal was
en ik stond verrast, dat
de verrukking en de pijn
in uitdrukking zozeer
hetzelfde kunnen zijn
2005, Proeven van moord
Beeld: Vliegend huisje, Marise Knegtmans
Ik zwierf in dronkenschap
door de stad, door de altijd warme
buurten, rond het beeld
van Bredero, duistere minnaar
luisterrijk metgezel, lichtend
voorganger, ook in dichten
Zeg eens, die schoonlokkige
blonde (dat haar gouden haar
ook mij verplichte!), die
overschone, die jou toch niet wil
heb je haar eindelijk dan daar
gevonden? – Mijn tijd
hield mij met de leiband
van een slang omheen mijn pols
aan zich gebonden. Maar ik
woonde in het tienduizend-sterren
logement van de nacht
en dronk mijn wijn en Gerbrand
Adriaanszoon, wees jij het
die de lichten dooft
opdat mijn liefde voor haar
naar behoren blind kan zijn
1995, Het zij, in 2011 gecorrigeerd
All alone, digitale print: IJber
zie ook ijber.nl
Wijken en steden kunnen verwoest worden door opstand of oorlog, maar ook door de recessie, zoals bijvoorbeeld Detroit dezer dagen. Het voordeel is dat de natuur het terrein weer terug verovert. Groei is eeuwig, bouw tijdelijk en verval heeft een eigen schoonheid.
Stad –
waar elke muur
al haast terug verweerd is
tot natuur
een metropool
gedrenkt in petroleum-
kleurig glanzen
en een lichttinctuur
van neonlampen –
waar op de vloer
van de telefooncel
op de hoek
de dorre bladeren
liggen, aangewaaid
gekomen van
onzichtbare bomen op
verborgen erven –
het bladerloze boek
hangt aan zijn
ketting open
en de parkeerterreinen
Elyseese Velden
zijn waar het jonge
asfalt nooit
zal sterven
1995, Het zij
Foto: Granada, Bert Bulder
Er schemert een uitdrukking
doorheen, het is steen en been
het is steen en been. Door het merg
van deze bouwsels dringt een
ritme heen en het stampen
van de voeten dreunt uit
vloeren door; de wereld is een
helser oord, adolescenten
trekken er in horden rond en
in mijn droom roept ze opgewonden
dat de geslachtsdaad
is voltooid. Waar zijn mijn
woorden, waar de lijnen van
hun regels? Hoe wordt die chaos
die beangstigt, tot iets van
blijvend inzicht gerangschikt?
O ik ben van vorst op
ruiten en daar de maan doorheen,
ik ben van niemand, buiten
noch binnen, ik ben alleen.
Beeld: Anselm Kiefer, Jerusalem
Gedicht: Elly de Waard