SCHEPPEND WATER

Verliefd zijn is scheppen,
zien naar ons wensen, zien
zich toe te wensen, te
eigenen bovendien.
Verliefdheid is verbeelding.

Zo verbeeldde het water
zich eens, toen het verhit
was geweest en bevroren
en weer afkoelde en zich
goed voelde en als goddelijk

bewoog in zijn bekken,
dat het verliefd was geworden
op stof omdat het licht
er zo mooi op viel en het
streelde dat het levend

was en het werd want zelfs
verbeelding heeft nakroost
hoezeer microscopisch
ook in den beginne –
het wordt vanzelf groot.

 

 

 

Beeld: Gabriele Viertel: Untitled
Gedicht: Elly de Waard, Van Cadmium Lekken de Bossen

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

STAD / DE DUISTERNIS LEGDE…

De duisternis legde
een geruisloosheid

op alle doen in deze
stad, alsof ze ook van

de hoorbaarheid de
schaduw afnam, waardoor

geluiden in gedemptheid
bleven steken, even

getemperd werden als
het licht – ik hield

ervan, het was of iets
van vroeger eeuwen er

opnieuw zijn intrek nam
en ik verwachtte op

elke straathoek, in de
warboel, de verwarde

mensenkluwens en het
gewoel van voertuigen,

of verderop, tussen
de bedelaars op het

druk bevolkte plein, die
met muziek van kleine

instrumenten beurtelings
de aandacht trokken,

haar te zien staan, te zien
verschijnen – het meisje

met de zwavelstokken

 

Beeld: Gabriele Viertel: Untitled
Gedicht: Elly de Waard, Eenzang

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

LAATSTE OORDEEL – HERRIJZENIS

schermafbeelding-2016-12-04-om-10-02-01

De hemel was bedekt, de zon scheen er als vlek
doorheen en om die plek een halo was verschenen
een purperen kring in het donkerende zwerk

Wij waren samendrommend in de lege hal van
een fabriek midden in de stad en onder
het aanzwellend en overdonderend lawaai

greep ik een trap, die afhing van de muur
van een verdieping hoger, ik klom naar het dak
waar zich nog anderen bevonden en intussen

dacht ik steeds aan jou die nog beneden was –
het plat van het dak begon al in te zakken en ik
rende naar de rand: gebouwen waggelden

voorbij, straten raceten langs, kijk uit, daar, dáár! werd
er geschreeuwd en achter de daklijst spoot een zuil
van vuur omhoog – in mijn onmetelijke angst

ontsnapte mijn bewustzijn aan dit visioen
het brak mij wakker in een nacht die zwarter was
dan ooit, misschien zelfs ook het ooit van toen

 

Beeld Gabriele Viertel: Resurrection, In a Spirit
Gedicht Elly de Waard: Armageddon

 

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

ZIJ MAAKTE ZICH SCHAARS

cb3fyhgumaao9_u

Zij maakte zich schaars, als een zwaan
en drijvend door een statig rijk

van pijn was zij de maan, zij maakte mij
Icarus, maar meester

van mijn falen, aan mijn linnen
vleugels waarde ik door haar nacht

een drakenzeiler, telkens dalende
telkens stijgende

paravlieger, haar koelte hield
mijn vleugels stijf

 

 

Beeld: Gabriele Viertel, Golden Age
Gedicht: Elly de Waard, Het Zij

 

 

Geplaatst in Het Zij | 2 Reacties

OF IS DIT NIET…?

(Dansers van de Rotterdamse School der Kunsten)

 

Of is dit niet de liefde en haar liefdes

perpetuum mobile, maar staat zij aan de bron
daarvan: die onbedwingbare behoefte van

de geraakte om bij de ander, de dader
immers, de beminde, zijn troost te zoeken

in plaats van andersom?

 

Beeld: Gabriele Viertel, Resurrection
Gedicht: Elly de Waard, Het zij 

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

HOE ZIJ TERNEER LAG

 

Hoe zij terneer lag met zand
overstoven, het lichte

dat haar lendenen bedekte
dat zich aan haar heupen

had gehecht en
dat los korrelde op haar huid – terwijl

de branding mij beroofde
van het zachte geluid

van haar ademen, van het plezier
daarvan; donkere schoonheid

die haar schouders zo
opgetrokken houdt bij het betreden

van het water
heb ik je opstaan dan verslapen?

het zwart en glanzend
astrakan van de kleine schelpen

op de rots wordt ook telkens
door water ondergeklotst

 

Beeld: Garbiele Viertel, Wonderful Maya
Gedicht: Elly de Waard, Het Zij

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

IK ZAG HET ALS MIJN OPDRACHT

13015198_1021333294588807_9018603983121647774_n

Ik zag het als mijn opdracht
haar van alle onheil

te ontdoen, van alle
ongemak te zuiveren

haar te verpuren tot
het klare, mijn leed te

logenstraffen, haar in
mijn leven tot die ene

te maken, tot die ware –
ik zag haar als mijn lot.

Zij, wel gemaakt van spier
en bot, leek mij op water

stromend uit een beek of
kraan en haar kwikzilveren

schoonheid werd als alle
water, voor mijn voortbestaan

even ongrijpbaar als
noodzakelijk

 

Beeld: Gabriele Viertel, Red Furie
Gedicht: Elly de Waard, Anderling

Geplaatst in Algemeen | 6 Reacties
Pagina 3 van 4812345...102030...Minst recente »