VISIOEN VAN LATER

 

Of ik vergetend nog zou kunnen dichten
vroeg ik mij af en ik zag het dadelijk voor me

de lepidopteroloog, die de fladderende
gedachten die hem ontstegen

als een Nabokov aan het najagen was
met een vlindernet om ze terug te halen

voorzichtig vangen, niet beschadigen!
opdat ze kunnen bestudeerd op afkomst

context en structuur, aaneen geregen, vast
geprikt tenslotte op stijve vellen wit papier

 

Foto: Nabokov
Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd

Geplaatst in Algemeen | 5 Reacties

BIOGRAFISCHE NOTITIES (2)

Gisteren, tijdens mijn optreden in Gorkum, overkwam me iets ongelooflijks, een gebeurtenis die mij schokte en die mij ook als bijna onbestaanbaar van toevalligheid voorkwam.
De entourage was een zeer levendige bijeenkomst ten huize van de Salon voor Poëzie waar zo’n vijfendertig mensen aanwezig waren.  Ik werd geïnterviewd en las voor. Ik kwam ook, eigenlijk tegen mijn zin maar er werd naar gevraagd, te spreken over de oprichting van De Nieuwe Wilden en ons desastreuze laatste optreden, met de Maximalen in het Utrechtse Vredenburg. Het publiek schaterde het uit door de wijze waarop ik erover vertelde en ikzelf moest ook erg lachen. Het is toch wel geweldig dat je, jaren na dato, van zulke rampzalige gebeurtenissen uiteindelijk de humor in kunt zien. En het was indertijd beslist ook een evenement; met mondige en capabele vrouwen in de hoofdrol: een strijd tussen de sexen die op het kunstzinnige vlak heel letterlijk werd uitgevochten.
In goedgehumeurdheid en lacherigheid werd de pauze aangegaan.
Ik was blij om even naar buiten te kunnen om de parkeerbon voor de auto te vernieuwen. Als ik zoiets intensiefs gedaan heb, wil ik graag even op mezelf zijn en er niet steeds met mensen verder over hoeven te praten. Ik ben bij voorkeur vaak alleen. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet kan genieten van dit soort optredens of van op andere wijze met mensen omgaan.
Het was schitterend weer en zeer warm voor september en het tweede deel van de middag vond dan ook plaats in de tuin. Een mooie, diepe stadstuin, tussen hoge muren met sierlijke kleine ramen aan de ene kant, bomen, struiken en bloemen aan de andere kant en veel gazon. Huizen eromheen. Pas na afloop zag ik dat iemand van een balkon van een huis aan de achterzijde had meegeluisterd en -gekeken. Hij zwaaide toen ik hem eindelijk opmerkte. Ik zwaaide verrast en blij terug.
Dit gedeelte werd ingeleid door drie mensen uit het publiek die zich verdiept hadden in een gedicht van mij en dit voorlazen, waarna ze uitlegden wat ze erin hadden gezien en waarom ze het hadden gekozen. Ik vond het bijzonder dat hun intonatie meteen goed was, waardoor ik, al voor zij het uitlegden, kon horen dat zij het begrepen hadden.
Daarna gebeurde het dat ik meer een poëzie-college gaf dan dat ik nog voorlas. Maar als mensen dat snappen is dat heerlijk.
Het was, samenvattend, een bijzondere middag, voor mij en voor het publiek en dat klinkt te plat voor wat het werkelijk is: wederzijdse overdracht.

In de pauze was er al een aantal boeken verkocht die ik had moeten signeren en na afloop waren dat er nog aanzienlijk meer. Op een grote tafel in de kamer, waar het eerste deel van de middag had plaats gevonden, lagen aan de ene kant de boeken die Marijke had meegenomen, aan de andere kant mijn boeken uit het Antiquariaat  Gorcum dat de organisator van de Salon voor Poëzie is.
Op een gegeven moment komt een van de aanwezigen mij vragen of ik een exemplaar van Een Wildernis van Verbindingen wil signeren, ondanks het feit, zegt zij, dat er al een opdracht en een handtekening in staan. Ik sla de titelpagina open en zie in mijn eigen handschrift  staan: ‘voor C., onder meer in verband met de gedichten 50 en 75, Elly, 1986′.
Het duurt even voor volledig tot mij doordringt dat C. dus mijn boeken met de gedichten voor haar en de opdrachten aan haar, heeft weggedaan.
Het is nu september 2006, Wildernis verscheen in oktober 1986, het is bijna twintig jaar geleden.
In september 1986 kwam zij op mijn verjaardag. Ik nam toen een foto van haar, die nog steeds op het dressoir in de grote kamer van het Vogelwater staat. Meteen na die dag reisde ik af naar Worpswede, in Duitsland, waar ik op een beurs een maand lang zou verblijven om er te werken. Maar ik vertrok niet dan nadat ik bij Diana Blok in Amsterdam was langs geweest om de foto’s op te halen, die zij kort daarvoor had gemaakt van het bestuur waar ik samen met C. in zat. Prachtige foto’s, ze hangen ingelijst nu al jaren hier in de gang. Ik wilde ze toen graag mee hebben naar Duitsland om er in eenzaamheid naar te kunnen kijken en om aan mijn verlangen naar haar tegemoet te komen. We waren nog niet naar bed geweest, maar het werd steeds zekerder dat het daarvan zou komen.
Tijdens dat verblijf van een maand belde zij onder meer vanuit de Buchmesse in Frankfurt. En we spraken een keer af in Deventer, waar zij in oktober een cursusdag had. Deventer leek me te doen vanuit Worpswede en ik reed er in een halve dag heen. We aten in een restaurant aan de rivier en na afloop, toen ik haar in de auto naar het station bracht, heb ik haar voor het eerst gekust. Vol van deze vrijpartij reed ik in de nachtelijke uren terug naar Worpswede.
Tussentijds ben ik ook nog eens naar huis gereden om het gedicht voor haar, dat Jaap Meijer*) op mijn verzoek in een bibliofiel uitgaafje voor haar verjaardag had gedrukt, op te halen en om dat aan haar, in Amsterdam, te geven. Ik geloof dat ik haar bijna de hele oplage cadeau heb gedaan.
En in oktober, toen ik terug was eindelijk, kwam Wildernis uit, de bundel waarin ik de mentale chaos van een andere verloren relatie gestalte had gegeven en waarin haar, C.’s, komst als geliefde, in twee gedichten werd aangekondigd.
Ik ben verbaasd over het vele dat, nu ik in dit verleden afdaal, bij mij boven komt. Het is meer dan ik hier kwijt kan.
Toen de bundel uitkwam heb ik hem haar, met die opdracht, gegeven.

Het is voor mij onbegrijpelijk dat zij dit boek en zonder twijfel ook alle andere, zonder de opdrachten af te plakken of eruit te scheuren, heeft weggedaan. Of waarom heeft zij ze, als ze ze toch kwijt wilde, niet aan mij terug gegeven?
Ook al realiseer ik mij al deze dingen op het ogenblik dat ik de bundel in handen krijg gedrukt niet zo expliciet als ik ze nu heb uitgeschreven, in mijn gevoel van dat eerste ogenblik zijn ze vervat. Het is het gevoel van iemand die even knock-out wordt geslagen, maar die, vóór de laatste tel uitgesproken is, toch weer overeind komt.
En ik schrijf eronder: ‘Nu, een later moment, Gorkum, 16 september 2006’ en zet mijn naam er volledig uitgeschreven onder.

17 september 2006

Foto: Diana Blok (uitsnede)
*) Jaap Meijer was in die periode een hoog gewaardeerde bibliofiele drukker

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

DE TOEKOMST VAN GEWEEST ZIJN

In onze grote huizen
branden vele lichten, maar
onder schemerlampen
lezen wij gedichten

O zachtgroen glazen bureaulampje
dat staat te dralen
In de onverbiddelijke wind
en fonkelend kille avond
met zijn nog niet eens zo kale
bomen, hier en daar zelfs groen –

Uw tere schijnsel
zal ook de herinnering
aan betere tijden niet bewaren
toen in onze grote huizen
wij gedichten lazen in een mild
en regenrijk seizoen –

 

Beeld: Residence, Een kamer op de benedenverdieping van het Vogelwater
Gedicht: Elly de Waard, De aarde, de aarde

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

NU AL HET STOF IS NEERGESLAGEN

Nu al het stof is neergeslagen
en elk zich teruggetrokken heeft
op zijn verdriet, in een niet klagen

maar in aanvaarden zeker niet,
nu klopt alleen nog in de nacht
mijn hart zo wild en koortsloos en

van dromen over loopt mijn slaap
terwijl ik lig als op een bed
dat onder stroom staat en waaruit

ik telkens wakker schiet.
De afnemende maan ligt als
een schelpje in de zanderige

wolken van de ochtend, één schelp
die blootgewoeld is en die
parelachtig glanst. En ongeluk

duurt niet een leven lang
en over ons welft zich eenzelfde
hemel die ook ons herkansing biedt.

 

Portret: Astrid van den Berg, Elly de Waard, mei 2018
Gedicht Elly de Waard: Anderling

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

OVERPEINZINGEN MET BETREKKING TOT HET ZELF

 

Voel ik mij steeds
een loper van mijzelf
of een pion –
een van de vele
schaakstukken, kortom
in een partij
die een groter ik
dan mij moet spelen
tegen een tegenstander
die ik ook niet ken

Wel denk ik dat
die andere stukken, die
het beter doen dan ik
of niet, ook mij zijn;
van mijn groter ik
voel ik te kunnen houden
met een diepe liefde.
Maar haar beweegredenen
ken ik niet. Noch ook
haar strategie

 

Portret: Astrid van den Berg, Elly de Waard, mei 2018
Gedicht Elly de Waard: Anderling

Geplaatst in Algemeen | 5 Reacties
Pagina 3 van 8312345...102030...Minst recente »