IK KAN HET NIET, KAN HET

Ik kan het niet, kan het
niet aan, niet nu al, het is te

kort geleden dat ik
door die hel moest gaan. Zij

keek mij zwijgend aan, stond
op, liep naar de kraan

waar zij haar handen waste
en kwam terug naar waar ik

op haar wachtte, knielde
naast me en begon

nog altijd zwijgend, maar zonder
mij aan te zien

aan het ontgespen
van mijn riem

1992, Eenzang

Geplaatst in Eenzang | 2 Reacties

CYCLISCH I

De horloges liggen
met hun platte achterhoofd
op tafel, blik omhoog en malen

uit het glijden van de wolken
stukken tijdstotalen morzelfijn
tot op seconden

die wij, zandlopers en kale
armoedzaaiers, rapen
en uitdragen of verstrooien

over de tijdverslaafde
aarde. Stof zijn de seconden
tijdsatomen – na hun werk

na hun gebeurd zijn
dwarrelen zij weer terug
in wolken, opgaand in het tijdeloze

glijden langs de oneindigheid –
Tot de kleine glazen molens
ze weer laden tot seconden –

Geplaatst in Proeven van Moord | 2 Reacties

DE ZEE LEEST…

Geplaatst in Ongepubliceerd | 4 Reacties

PORTRET VAN EEN DICHTER M/V

Vanaf donderdag 9 juni draait de film Black Butterflies over het leven van de dichter Ingrid Jonker in Bergen NH. Met een wereldrol van Carice van Houten als Ingrid. Het gedicht dat ik voor Jonker schreef is te vinden op dit blog (29 maart jl).
Hieronder een geschreven portret van een dichter die ook Ingrid Jonker zou kunnen zijn.

Wonderlijk, intens ogend wezen
dat er gewend uitziet
op een ver-affe manier
naar iets al te nabij’s
te kijken en het te vrezen

en onder zijn oppervlakte
zit paniek, een licht
te verstorene, die voelbaar wordt
en opspeelt al bij het geluid
van sussende woorden

2002, Van cadmium lekken de bossen

<

Geplaatst in Van Cadmium Lekken de Bossen | 1 reactie

EEN ZOMERNACHTONTMOETING

Het was een avond, lang geleden
de maan stond hoog, het was heel licht
en waar ik liep, over het Doornvlak
straalde de grond de warmte van de dag

Ik ging liggen in het stugge gras
lag stil te kijken naar de nacht
een uil streek neer op een nabije tak
en bleef zo stil als ik, borende

blik op mij gericht, onderzoeken
wie ik was. Tot hij gerustgesteld
en zich vervelend al, verdween
met kalm gefladder in het schemerdal

ongepubliceerd
beeld: Ger Polak

Geplaatst in Ongepubliceerd | Een reactie plaatsen