De sparretakken
zijn stijve
beverstaarten
een waas van rijp
ligt op de naalden
zo vluchtig of
de adem
van een haas
er is blijven
hangen; zo’n beetje
als bevroren
adem aan
behaarde wangen
en duizendmaal
het snorren van
snelle vleugeltjes
in de winterlucht
– het dak
van het allene
huis waarin
de dichter dicht
en zucht is met
zilver van maanlicht
bespannen
Uit:Eenzang
Hoe de wind het vriezen op sleeptouw
neemt, zich uitdost met de kou,
de witte veren van zijn helm
op ramen print, ze blind
drukt.
Hoe uit vloeren als van een paleis
de vorst, als de wind gaat liggen
plotseling als een kolom
zo onverzettelijk op
rijst
met stucwerk tot aan het plafond.
Een ophaalbrug van ijs
is neergelaten op het raam
aan twee bevroren spinnedraden
en op de kraan
schittert de zon een bontmuts
van kristal.
Wij krimpen
van de kou, de ouderdom misschien
al, maar vooral de helderte
van het overzien van al.
Uit: Onvoltooiing
Als wij elkaar zo ver en draadloos tussen ons verstaan
ontmoeten onze kussen
elkaar dan midden op de oceaan?
Ons spreken sneller dan het licht
dat immers tijd verliest
met om de ronding van de horizon te gaan?
Je bent niet in mijn armen maar aan
mijn oor alleen
mij meer nabij gevoeld dan ooit –
zo vreemd om te bedenken dat ons onteigend woord
in onbekende verten door ons
onbekende golven wordt gevoerd.
uit:Furie
Gorter,gij, aangekomen op een helder
onbewoonbaar eiland, schipbreukeling
die stand hield op een brug
kapseizend en als wrakhout afgedreven
en alle anderen verlieten zee en u
Achtergebleven zit gij stil te schrijven
en aan uw zijden wapperen de rode vanen
Trouw bleef u zonder compromis
uw idealen, want u ging het alleen
om zuiverheid, van een idee en poëzie
Van cadmium lekken de bossen
Jij balling uit Europa, eenzame
die je geluk niet vond, noch
in de liefde wederkerigheid,
van eigen taal, eigen klimaat
verstoten, dichter, als ik
je toevlucht zoekend onder het volk
van de Exoten; die je verpozing
vindt in het voorzichtig
dringen over het strand tussen
de menigten die elke taal
onder de zon doen spreken; en
uitziet met die velen over
de leegte van de zee, waar koele
winden rond het middaguur
gaan spelen; in dit kalm
Babylon, aan deze wereldrand, een
archipel in de oceaan –
terwijl men thuis aan het haardvuur
zit of schaatst of tegen de regen
schuilt, lig jij hier naakt en slaapt
onder de maan of trekt je plank
behendig over de omklappende
golven heen van wat hier branding
heet en verweg ligt Europa
altijd onder wolken
diep verzonken in zichzelf;
maar opgeheven door de hoogste lucht
zijn wij in het transparante
afgedreven van bijna Afrika
de zandwoestijn, Sahara, de
subtropen
Uit:Eenzang