Ook deze dode wordt herdacht

Dit gedicht van mij zou in De Volkskrant van zaterdag 5 mei geplaatst zijn, als niet op het laatste moment de artikelen hun ruimte in het herdenkingskatern hadden overschreden. Vandaar nu hier.

DE MOORD

Zes uur, zes uur heeft geslagen
het nieuws gaat over het land
met lichte stap komt naar buiten
een man – hij zakt naar de grond

Als een boom die door de zagen
gekerfd wordt tot halfweg zijn stam
en eigener beweging omvalt
zo is, zo is deze man

Die, neergeschoten wordend – wie
o wie loste het schot? Die schoten
niet te tellen? – op zijn knieën
gaat, nog steeds rechtop

Een man ligt op het plaveisel
van het nieuwscentrum van het land
uit zijn glanzend hoofd, teer en dooraderd
komen zwarte bloedvlechten, lang

Ik zeg, zeg jullie de waarheid
die ik denk en waarin ik geloof
en ik doe, doe nooit als die anderen
minder dan ik beloof –

Een held is in alle tijden
iemand met persoonlijke moed
de moed om het publieke menen
van wie woorden smijten als stenen

als eenling te blijven weerstaan;
om je waarheid steeds weer te zeggen
geen zwijgen je op te laten leggen
held word je, je wordt niet zo geboren

het lot wijst je daartoe aan –
Het zorgvuldig pak ligt verfrommeld
das los, aan het hemd kleeft bloed
op de borstkas drukt men naar leven

en onder de schoen ligt een voet
Zeven uur, zeven uur heeft geslagen
het nieuws dreunt over heel het land
op straat, tussen vreemden bezweken

hard sterfbed, door iedereen bekeken
zijn lijk prijkt in kleur op de krant
Waar was jij, toen je het hoorde?
is de vraag van een vriend die mij belt

Ik stond in de keuken en verstijfde
op de radio was men verbijsterd, jij?
Ik zat, dan weer stond voor het raam
en zag het steeds donkerder worden

ons uitzicht is heden verdwenen
niets is ons meer overgebleven
twaalf uur, het heeft twaalf uur geslagen
ik heb het twaalf uur horen slaan –

Maar, op de doodse parkeerplaats
van het nieuwscentrum onder de maan
heeft het bloed, dat zich niet weg liet vegen
zijn bericht in beton neergeschreven:

ik zal kruipen, waar ik niet kon gaan

Uit: Proeven van moord
Foto boven: Plek moord Pim Fortuyn
Foto onder: Deel omslag Proeven van moord

Geplaatst in Proeven van Moord | 1 reactie

OOK ELDERS ZIJN DODEN TE HERDENKEN

HUIVER voorbijganger, de grond
is vruchtbaar van de doden
en zit een ogenblik in het
nadenkelijke mos, aan de rivier

Het is de Marne die hier
stroomt, tussen de bomen, van een
door het verdriet om zoveel zonen, zo
hoog opgeschoten bos

Uit: De hemel van Toulouse

Geplaatst in De hemel van Toulouse | 2 Reacties

De koninginnedag die ook de kroning was

INTREDE BEATRIX (30 IV 1980)

De kleine stoet schrijdt tegen wind
onder vervloeiend koper
wuift het in de pluimen

De wind blaast in de hermelijnen
kraag, het is dezelfde wind
die hier door de gordijnen jaagt

het volkslied draagt, men houdt
zijn schreden in bij het open
zwaaien van de deuren

Rimpels plooien zich in
het koninklijk gezicht als het verhaalt
van wat raakt aan ons innerlijk

evenwicht, terwijl sirenes
het bericht van buiten seinen
O stijve gratie van

dit pleiten voor een geweten
de door de camera’s
aangeraakte schrik, de losse

snik en de vergrote
afgemetenheid van de gebaren
Ik zie een land

van protestanten en van van ambtenaren
in de windstille kerk
waarin het rijzen en het dalen

van de menigte een branding is
bezworen op het monotone
ritme van de eden

Uit: Anderling

Geplaatst in Anderling | 1 reactie

AFSCHEID

Kastanjes, uitgelopen, staan te wuiven
een kleine zakdoek in hun kleine hand
als aan een kade waar de boten fluiten
omdat de wind gedraaid is naar het zuiden
en zij, de winter in hun ruimen
uit kunnen varen naar een noordelijker land

De donkerende hemel wordt een schaal
waarin de sikkel van de maan ligt als
geknipte nagel van gods laatste vinger -
wie zijn gebleven, wie zijn meegegaan? Over
de naald van hun kompas daalt gaandeweg
de eerste nacht dat nachtegalen zingen

uit: Strofen

Geplaatst in Strofen | 1 reactie

VERTIGO

Geluk is
wat je ver weg ziet
en aanstaat
om te keren
naar een innerlijk
perspectief -

De duizeling
van het moment
waarin je
van die plotselinge
ruimte
spil bent

Uit: In het halogeen

Geplaatst in In het Halogeen | 2 Reacties

ZELFPORTRET

Soms kwam er een denkbeeld
in mij op dat mij bevloog en

zonder het te toetsen bracht
ik het in praktijk, nooit

werd ik door schande of
schade wijs, ik vond het mooi

om zo te zijn en omdat schaamte
in mijn wereld niet bestond

was schade steeds mijn offer
aan hoe ik vond

dat alles niet alleen
was maar ook moest zijn –

ik tartte de orde en de chaos
op mijn strijdkaros, van god

en al zijn scheppingen
los, ik trachtte de muil

van de tijd te korven, zijn
ijlende vleugels uit te rukken en

terwijl mijn lichaam
meer en meer een kolkende zee

geleek waarop mijn willen
als een stuurloos scheepje

ronddreef en wij ons nergens
in wilden schikken

ik en mijn raad van vele ikken
leed ik en was gelukkig

als een beest

Uit: Eenzang
Foto: Janneke Postma

Geplaatst in Eenzang | 2 Reacties

De donkerste nacht

De donkerste nacht
is die op zee, de
geblinddoekte maan
tast zich het duister

door. – Het voelbare
van een geluid dat
nog een lichaam heeft
de trilling die

de grond verlaat en in
het laagst waarneembaar
luisteren overgaat -
het was nabij en

om mij heen maar
het signaal dat niet meer
aan iets lijfelijks
onttrokken scheen, het

teken dat daarboven
uitsteeg en zich niet
herhaalde maar er
vluchtig was geweest -

had het bestaan? Ik
riep haar aan, midden
op zee, waar niets meer
werkelijk of herkenbaar

was zocht ik een
houvast in haar
naam. De donkerste
nacht is die op zee,

zij tast zich door het
duister heen, de
geblinddoekte maan

Uit: Eenzang

Geplaatst in Eenzang | 2 Reacties

BEELDSPRAAK IS WAT LEEFT

Als parelmoer liggen haar lippen

gezwollen in de even zachtroze
en glanzende rozen van haar slippe-

stof; dezelfde die in een vaas
staan en die ze voor mij in zo een

overdaad heeft meegenomen

Uit: Eenzang
Foto: Elly de Waard

De titel is afkomstig uit het gedicht Lente van Chr.J. van Geel:

Beul, beul, sierlijk wreed,
beeldspraak is wat leeft.

Verzamelde gedichten
Pag. 203

Geplaatst in Eenzang | 1 reactie

8 maart INTERNATIONALE VROUWENDAG

De som van alle klagen klom
tot een hoogte waarvan de
echo tot in de verste
sterrenstelsels doordrong. Stilte
herstelt zich nooit van een
geluid. Elk zwijgen gonst van de
nagalm van verdriet en zwol
van alle gerucht, ieder woord
dat ooit weerklonk. In elke
stilte trilt dat zwaarst akkoord.

Ik hoorde mijn moeders snikken
in mijn eigen beklag en dat
van mijn grootmoeder en van
alle vrouwen vóór mij en ach,
uiteindelijk ook het jouwe
van onze laatste dag. De som
van alle geluid is stilte,
het zwarte gat, het baar-
moederlijk zwijgen van het al
in de zwaartekracht.

Uit: Wildernis van verbindingen
Beeld: Marlene Dumas

Geplaatst in Een Wildernis van Verbindingen | 1 reactie

VOOR PRINS FRISO | voor wie de trein na het verlaten van dit station nu aarzelt

SLAAP is het toegeven
aan zwaarte, de overgave
aan de aarde, aarding in rust

Nog wakker scharrelt
in het donker een restant van geest
wat beelden bij elkaar, bezinksel

van een dag en zet ze
op een rij, een speelgoedtreintje
waarin hij beweging blaast -

Traag gaat een droom van start
een nachtelijke boemel, schaars
verlicht de ramen, en verdwijnt

geruisloos in een verre bocht –
Dood moet te vergelijken zijn
met slapen, zij het dat de geest

(onstoffelijke zelfstandigheid
volgens Van Dale) zelf ook
plaatsneemt in de trein

van beelden die een leven
lang moet zijn. Het lichaam
wordt gelaten aan de aarde

een station dat is geweest

Uit: In het halogeen

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties
Pagina 1 van 1112345...10...Minst recente »