HET BOS IS MIJ

Ik sloot mijn ogen en was in
een donker bos, zodat ik ze
weer kon openen; de rechte
stammen stonden ordelijk en

los, het loof was zwaar en hing tot
op gelijke hoogte, de kruinen
grepen op gesloten wijze
in elkaar en het was er vochtig

en verademend; een ruimte
waar ik mijn ziel bevrijden kon
uit het on-eigene en wat haar
inspon en verstikte en waar

ik ook zelf mijn ik te eigenen
leggen kon, in aarde zijn en
zich vertakkend hout en ondoor-
dringbaar zijn in eigenwaarde.

 

Foto: Sylvia de Vlaming, Het Bergense bos
Gedicht: Elly de Waard, Anderling

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

STEDEN BIJ NACHT

En dat de stad, bij nacht
een ader is, waar licht

gedolven wordt, de
exploitatie van een mijn

van schijnsel is; de straten
die lichtschachten zijn

boren zich naar het erts
dat in een druk verkeer

gewonnen wordt en heen
en weer gedragen

en opgeladen tot
een stroom of een fontein

die soms tot van de wolken
terugschijnt – tot die dooft

en opdroogt en
geronnen in de zoveel

grotere ader
van de zon

verdwijnt

 

 

Gedicht: Elly de Waard, Het Zij

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

BERICHT

 

Laat dit niet aan het begin staan
van mijn dag en uur: het lezen

van je brieven. Wat ik hier doe
is nu juist dit: ik raap het hout

verzamel appels, pluk mijn groenten
ik maak eten, stook het vuur

en dat is mijn geluk.
Toch zijn er dingen van je

die voor altijd in mij zijn gegrift.
Zelfs als ik na een dag van zwerven

huiswaarts keer, mijn ogen vol
van wildernis, kan ik ze plotseling

zien en horen en is het
of mijn ziel alleen maar trilt

op wat van jou afkomstig is
en in het dorre blad dat door

de wind mijn brievenbus is ingeschoven
herken ik als vanzelf

de fijne nerven van je schrift

 

Foto: Elly de Waard
Gedichte Elly de Waard, Het Zij 

Geplaatst in Algemeen | 5 Reacties

EEN VEER WOEI VAN DE

Een veer woei van de juist
gestorven vogel weg

die na een siddering
was aan de straat gekleefd

gebleven; er steekt
een wind voor elke dode

op, nadat het sterven
het bestaande mede

van de adem heeft beroofd –
erbarmen, wij zijn

lotgenoot, erbarmen
voor wie voorgaat in de

dood, ook al herstellen
wij onszelf nog steeds

tot verder leven

 

Beeld: Marijke Aveling, Feathers thinking of Northern Exposure
Gedicht: Elly de Waard, Het Zij

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

OP DEZELFDE BREEDTEGRAAD

Om de zon te zien steigeren over de rand
van de vlakte, haar op te zien botsen tegen
de bergketens aan de overkant, haar
te zien overkomen het schromelijke

Links zijzelf die met haar purperen strepen de
doorschijnend donkerblauwe sparren boven de
dichtbegroeide struiksteppen doorlicht, rechts
haar straling over de vlakte die zich intenser 
uitbaat in de façade van het enkele, verre huis

 

Hoe een prachtige schaduwlijn langs het licht loopt
op de schoorsteen, kleine tempel voor rook, volmaakte
dubbellijn die iets nauwer toeloopt en het dak
van dit heiligdom van vuur golvend is en rood

 

De offers van de haard zijn gedoofd en de dag
breekt baan over de balkons, metalen schillen
van uien in repen gesneden, als de plooien van
een rok en bollend, wingerd wuift zich van de
muren, een deurknop krult sierlijk, welft zich in
welkom, opent zich de nieuwsgierige ochtend in

 

 

 

Beeld: Mexico, huis, ontworpen door architect Luis Barragán
Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd

 

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties
Pagina 1 van 8612345...102030...Minst recente »