IN DREAMS BEGINS REALITY

 

De hefboom van de adem
doet ons dieper

zakken in de slaap; zachte
machine, die haar

afdaling in regelmaat
verricht, zacht

ronkende mechanica –
de huizen zijn

schaars verlicht
in deze nachtstad, als in

dromen, alleen
in trappenhuizen heeft men

zicht; koker
of schacht, die zich naar hoogten

richt waar wij
zonder vooruit te komen

steeds bezig zijn
naar toe te lopen

 

Elly de Waard: Eenzang
Beeld: Jak Beemsterboer: Missing: I’m not here

Geplaatst in Eenzang | 2 Reacties

KASTANJES, uitgelopen..

Kastanjes, uitgelopen, staan te wuiven,
Een kleine zakdoek in hun kleine hand,
Als aan een kade waar de boten fluiten
Omdat de wind gedraaid is naar het zuiden
En zij, de winter in hun ruimen,
Uit kunnen varen naar een noordelijker land.

De donkerende hemel wordt een schaal
Waarin de sikkel van de maan ligt als
Geknipte nagel van gods laatste vinger.
Wie zijn gebleven, wie zijn meegegaan? Over
De naald van hun kompas daalt gaandeweg
De eerste nacht dat nachtegalen zingen.

 

Elly de Waard, uit: Strofen
Eigen foto

Geplaatst in Strofen | 2 Reacties

ROMEINSE LIEFDE

Geknield biedt zij haar lichaam aan.
Het waait. De boom stroomt als een
Waterval en wier van boten slingert
Met plastic slierten en stroken
Ritselend om ons heen. Wij wonen
Onder de klimmende wolken. Kussen
Als dobberen in een monding. Geborgen
En ingekeerd, onder de cumulus van
Het middaguur, leg ik mijn hoofd
Te rusten tussen haar heupen.

In lome armen draag ik mijn dromen.
Intiemer beeld: het water kwijlt
Uit Tritons mond, begroeid met mos en
Aan zijn beide wangen vlijen zich
Dolfijnen. En alle stengels zijn
Besprongen door het weer en buigen
Zich in overgave als fonteinen
Neer. De stad spint als een wilde
Kat achter de duinen. Eenzelvig
In zijn beddingen kolkt het verkeer.

 

Beeld: Gabriele Viertel, Follow me to the depths
Gedicht: Elly de Waard, Een Wildernis van Verbindingen

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

IN HET POEZIE MUSEUM

 

Hier een wand van de zaal die ik toegewezen kreeg in het Poëzie Museum en waar zes gedichten van mij hangen. Gewoon, in de lucht! Niet in elke lucht echter, want dit museum heeft een fysieke plaats in de wereld, namelijk daar waar al meer musea staan: het Museumplein in Amsterdam. Om het museum te bezoeken kun je je neervlijen op het gras van dit plein en via een (voorlopig) gratis app op je I-Phone treedt je dan binnen.

Het museum telt tien zalen, die eerlijk zijn verdeeld naar historie en hedendaagse tijd, vrouwen en mannen. De curator is de dichter Anna Enquist.
De dichters zijn Ida Gerhardt, Annie M.G. Schmidt, Gerrit Kouwenaar, Elly de Waard, Neeltje Maria Min, Leonard Nolens, Eva Gerlach, Menno Wigman, Alfred Schaffer en René Puthaar.
Het museum is dag en nacht geopend en het is zeer rolstoelvriendelijk.
Ook na nachtelijk cafébezoek is hier nog van poëzie te genieten!
De digitale aard van het gebouw maakt het mogelijk dat de gedichten fantasierijk kunnen worden gepresenteerd. Ze zien er dus allemaal anders uit.

Hier onder een foto waarop je ook de rug van een gedicht kunt bekijken!

 
Initiatief en design zijn van: international silence (Twan Janssen en Johannes Verwoerd)

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

BLUEBELLS, SCILLA’S, SNEEUWROEM

 

O niet te wachten
op wat nog komt

maar in zijn oneindigheid
te putten uit

wat er is –
in de geheugenloze

dagen, gevuld
met blauwe plassen van

bloemen in de
valleien langs de paden

en het gedachteloze
volgen van

waar de voet
ons voert

 

Elly de Waard: Eenzang

Geplaatst in Algemeen, Eenzang | 1 reactie

DE BLOUSE EN HET LIJF

 

Hoe je lijf
in de prachtige
stof van die blouse
lag als een delicate
vrucht die ik
aan het pellen was.
Zo stevig in
haar zijden schil,

zo stijf en toch
zo glad en zo
meegaand, meegevend.
Hoe verfijnd
moet van de vrucht
die in een schil
van zij zit wel
het vlees niet zijn?

 

Beeld: Gabriele Viertel, Naakt op sofa
Gedicht: Elly de Waard, Onvoltooiing

 

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

IT TAKES TWO TO TANGO

 

Zo ver ben je terwijl je naast me zit.
Je wijkt tot in jezelf,  je bent er niet.
Je mond, die toegang geeft tot je gezicht
ontkent in zwijgen zijn ontvankelijkheid –
hoe diep geworteld ligt behoedzaamheid?

Verlangen spiest zich aan je lieflijkheid
zich wettend aan je zwichtende genegenheid  –
o die verscholen bloeien zijn de beste,
niet die zich koesteren in de drukte van een weg
maar die de zeewind heimelijk over hun verborgen vruchten laten gaan.

 

Beeld: Gabriele Viertel, Secret Tango
Gedicht: Elly de Waard, Furie

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie
Pagina 1 van 4812345...102030...Minst recente »