SONNET VOOR EUROPA

 

In de tijd dat ik door Europa trok,
in jonger jaren, liet ik mij leiden door
de geur van brandend hout van haarden
die de hemel van het platteland dooraderde.

Waar je ook was, welk land je doorkruiste,
het was deze geur die maakte dat je wist
dat je daar thuis was, ook al was je op de vlucht
of kon je geen mens meer verdragen.

Europa wordt bijeen gehouden, niet door
politiek maar veel basaler, door haar bossen,
akkers, hagen, door die draad van geuren

die zich door de eeuwen slingert als de
wegen en de paden op de grond. Mijd de
steden. Om veel redenen. Ga er rond.

 

Schilderij: Europa and the Bull, van William Turner, 1845
Gedicht: Elly de Waard, uit: Het Heterogeen, 2019

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

BRYAN FERRY IN GRONINGEN

IN OUR TIME OF LIVING

Het is muziek, muziek
die de tijd draagt, elke tijd –
meer dan ooit die wij leefden

Ik luisterde naar wat
een halve eeuw geleden
ik bij mij droeg  – hervoelde

de vervoering die
gelaagdheid gaf aan wie ik was.
Door ruimten met een wormgat

als een keel, stroomde en
echode de zang, die aangekleefd
door woorden en de hoor

en wederhoor van koren
ons stuwde uit onszelf, op weg
op weg, naar het geheel!

 

Beeld: Bryan Ferry in de Oosterpoort te Groningen, door Alfride Groenewold
Gedicht: Elly de Waard, uit In Die Tijd Die

Geplaatst in In die tijd die | Een reactie plaatsen

IN MEMORIAM PEERKE (20/10/2007 – 14/05/2019)

De steden op aarde spreiden
in de nachten een tapijt van licht

maar mijn ogen zijn op het
sneeuwen in mijn glazen bol gericht –

Door lang vergeten namen
en de blinde vlekken van gezichten

ben ik omringd, tot ik tijdens dit
zoekend schrijden door het dodenrijk

mijn nooit vergeten honden
aan mijn zijden vind –

De steden op aarde spreiden
in de nachten een tapijt van licht

waarop mijn beide honden kunnen
rusten van hun hervonden plicht

mij te begeleiden

 

Geplaatst in Algemeen | 6 Reacties

PENTHOUSE LOVESONG

Voor Cara

In de vroege, nog nachtelijke
ochtend ligt de stad aan haar voeten.
Zijn lichtjuwelen als een gift
rondom haar uitgestald tot aan

de horizon. Haar met parels
en lichten bespikkelde borsten zijn
hemelkoepels, hemelzwoegers,
op het ritme van hartslag en

ademhaling reikend naar het
hoogste punt, de overgang
van stad naar lichaam naar licht en
wolken, in concentrische cirkels

en golven uitgezet. Ik die
haar samenhang heb uitgedaagd, ben
aangegaan, draag haar op handen, heb
haar als een handschoen aan.

 

Elly de Waard, uit: Van cadmium lekken de bossen

Geplaatst in Een Wildernis van Verbindingen | 1 reactie

DODENHERDENKING

 

De witte rozen in de kransen
waarmee de doden op de Dam
worden herdacht, krijgen de tijd
ons toe te spreken in de twee
minuten stilte die het land
voor ze in acht neemt

In de coulissen van hun stijf
opeen gevouwen, ongerepte
bloemblad opent zich het labyrint
van wat een bloeiend leven is
met terugwerkende kracht
tot aan de knop: om ons te doen
beseffen dat het daar brak –

 

Gedicht: Elly de Waard, uit Het Heterogeen, 2019

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties