SPRACHE DER VOGEL | BERICHT VAN DE VOGEL

 

 

Misschien voor het leven getraumatiseerd deze
eitjes van het vogeltje dat, toen ik door een kier
van het postkastje naar binnen keek om te zien
of het nog op het mosnestje tussen de brieven
zat te broeden, in paniek de vleugels spreidde
om zich zo plat en breed mogelijk op het broedsel
te drukken – ik schrok van de menselijkheid ervan
wat voelde alsof de klauwtjes zich in mijn hart sloegen

 

 

Beeld: Anselm Kiefer, Sprache der Vogel
Gedicht: Elly de Waard, ongepubliceerd

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

TEGEN DE AVOND…

Tegen de avond, als het gegil
van de dag wegsterft en het strand
leeg raakt, de zee kalmer wordt
met een brede langgerektheid
die zich als een verzadigdheid
van alle geluid van je meester maakt

en zich een zachte nevel
als grijs leder over alles uitspreidt

dan aan te schuiven op een verloren
zitplaats tussen de gedempte stemmen
en het deinen van het water
en bij het getij van beide
dan weer wel en dan weer niet
te horen

 

 

Foto: Anita Koster, Strandpaviljoen Zuid
Gedicht: Elly de Waard, Anderling

Geplaatst in Anderling | Een reactie plaatsen

HET SPREKEN VAN DE HALMEN

 

 

Het spreken van de halmen klinkt als grazen
nu zij alleen gelaten zijn met wind.
Laagste gewas, dat sinds de nacht is ingekeerd
tot aarde van zich horen laat.

De korte rukken die ze stilte doen verbreken
zijn gelijk aan die van lippen die ze scheuren –
zijn dit al hun woorden? Is hun betekenen,
gezond of ziek, in zegevieren en in breken – identiek?

De nacht bezielt de struiken
zij spreiden huiver tot de maan
tussen twee bomen in een bocht
plotseling haar licht werpt als uit luiken.

 

Foto: Marijke Aveling, Roerloos riet
Gedicht: Elly deWaard, Furie

 

 

Geplaatst in Furie | 2 Reacties

CHR.J. VAN GEEL 100 JAAR 1917-2017

 

Vandaag, 12 september 2017, is het honderd jaar geleden dat Chr. J. van Geel (in de wandeling: Chris van Geel) werd geboren. Hij stierf in 1974.
Van Geel is een van de grote Nederlandse dichters van de vorige eeuw. Hij begon zijn artistieke leven als beeldend kunstenaar en was een van de eerste jonge surrealisten in dit land. Hij maakte onder meer naam met installaties die door zijn kunstbroeder, de fotograaf Emiel van Moerkerken, werden vastgelegd.

Mede door de oorlog kostte het hem geruime tijd om zijn stijl als dichter te vinden. Zijn literaire opvattingen waren gevormd door Eddy du Perron en het tijdschrift Forum, maar ondergingen uiteraard ook invloeden vanuit het surrealisme en Dada.

Pas in 1958 debuteerde hij bij Van Oorschot (met Spinroc en andere verzen). Bij deze uitgever zouden vervolgens al zijn bundels (op twee na bij Polak & Van Gennep) evenals de belangrijke posthume uitgaven verschijnen.
Van Geel koos zeer bewust voor Van Oorschot omdat hij daarmee zijn band met Forum en de klassieke poëzie zichtbaar wilde maken. Toen hij eenmaal zijn vorm als dichter had gevonden kon hij ook de beeldende kunst weer opvatten. Een solotentoonstelling in het Stedelijk Museum in Amsterdam onder Sandberg (1961-62) was het eerste gevolg. Later volgden nog vele exposities, ook posthuum. Zie hiervoor en voor meer details de website www.chrisvangeel.nl

Vertoonden veel gedichten in zijn eerste bundel nog het speelse van Gorter, het streven naar de strengere, beknopte vorm die zijn handelsmerk zou worden was van het begin af aan in zijn werk zichtbaar. Ik wil hier ter verduidelijking een vergelijking maken. De strengheid, gekoppeld aan een grotere toegankelijkheid die de terecht hoog gekwalificeerde laatste gedichten van Gerrit Kouwenaar kenmerken, bezat het werk van Van Geel eigenlijk al van meet af aan. Zijn speelse en lossere kant bracht hij al spoedig onder in wat hij naar het tijdschrift Barbarber stuurde. Het is apart verzameld in de posthume bundel Dank aan de koekoek.

Het is nu een eeuw geleden dat Van Geel werd geboren, maar de bekendheid van zijn werk en zijn persoon zijn nog steeds niet heel groot, ondanks het feit dat hij een vaste schare van bewonderaars heeft.
Zo is er bijvoorbeeld nog steeds geen biografie van hem, terwijl er van mensen die recenter overleden en in feite nog niet eens onbekend zijn, zo ongeveer wekelijks biografieën verschijnen.

En dan is er nog iets. De bijzondere tentoonstelling die Van Geel ooit had in het Stedelijk Museum in Amsterdam, heeft hij indertijd in zijn geheel aan dit museum geschonken, omdat hij deze als een statement zag, als een eenheid die hij bij elkaar wilde houden.

Waarom die niet nog eens opnieuw geëxposeerd ? Zo vragen wij van de Stichting Van Geel ons af, daarin gesteund door vriend en liefhebber van Van Geel K.Schippers, oftewel Gerard Stigter.
Deze honderdste geboortedag zou daar een prachtige aanleiding voor zijn!

ELLY DE WAARD

Foto: Maria Austria

Geplaatst in Algemeen | 3 Reacties

DICHTEN, HIER EN NU

 

En in een tijd, waarin een dichter
geworden is tot curiosum, tot
marginaliteit, een tijd ook
waarin talen (als de zijne)
zich vermengen of verdwijnen –

toch dichter te willen zijn
van zo’n historisch rijk, maar klein
en koppig taalgebied, dat van
een eigenzinnigheid van zeggen is
en in benoemen authentiek.

 

Elly de Waard, Anderling

Geplaatst in Anderling | 7 Reacties

RIBBELINGEN

Het genot de ruwheid
aan te raken van een

schors, dat aan een boom vast
zit, dit schors aan deze

boom en het verschil met
dat, dat gladder is, aan

die en dat het onbestoft
is, wel bestoven

met zand en vocht –
te voelen dat je vingers

leven, dat hun huid
een eigen tekening

draagt van ongesteven
onverharde schors

dat zo sensibel is
omdat de fijnste zenuwen

er met de ribbelingen
zijn verweven

 

Beeld: NASA, oppervlakte van Mars
Gedicht: Elly de Waard, Het Zij

 

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties

DE WILDEMAN EN DE HONDEN

De wildeman

met de drie brakken met
lekkende tong

haar wapen, rood
op een wit fond

de trouw voorstellend van
een hond –

de wildeman
kon ik die zijn? die

schilddrager van
haar drievoudig

verbeeld standvastig zijn
aan altijd

anderen immers dan
aan mij?

 

Gedicht: Elly de Waard, Eenzang

 

 

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie
Pagina 2 van 5312345...102030...Minst recente »