14 MAART INTERNATIONALE PI-DAG (3 – 14)

DE TRINITEIT VAN PI

Nooit komt het getal dat pi aanduidt –
drie komma één, vier, één
en een etcetera tot in het oneindige –
aan bij het volgende, de vier

Achter het leesteken slingeren
al sinds het ontstaan van het heelal
de decimalen zich de ruimte in –
lichtende staart van een komeet

die tijd en werelden ontsteekt
in een opeenvolging zonder patroon
of zich herhalen. Processen in
de evolutie doen dit na

in zelfgelijkend groeien, zich
vermenigvuldigen of voortplanten
zo cyclisch wordend in fractalen –
Omtrek is alles, vorm en grens

die nooit vaststaat doordat de maat
steeds op de plaats blijvend voortgaat
Dat maakt dit ruimtelijk getal
tot transcendent

 

Elly de Waard, uit: In die tijd die

Geplaatst in Algemeen, In die tijd die | 1 reactie

ANADYOMENE

 

 

Zo mooi, zoals haar naakte
Lichaam door de branding springt,
De borsten hoog, de armen
In het verlengde van haar rug
Geheven. Ik zie onder haar
Huid als nooit ontwikkelde
Vleugels die zich willen uit-
Slaan haar schouderbladen zich
Driftig bewegen. Een on-
Verminkte Venus is zij,

Levend uit het gemarmerd
Schuim herrezen. Ah, lieflijk
Zoals haar zachtheid de
Gespierde golven weerstaat! Haar
Handen houdt ze voor de holten
Met het stugge haar. Voor haar
Knielen de rotsen, rustend
Tegen elkaar en bieden ze
De door een meester geslepen
Vormen van hun ruggen

Aan. Voor hun sculptuur had
De polijster van het getij zijn
Eeuwen nodig, maar de natuur
Heeft haar volmaakt gemaakt
In nog geen eenendertig jaar.

***

Foto: Gabriele Viertel
Gedicht: Elly de Waard, Een Wildernis van Verbindingen
Vertaling: Helena Van Driessche

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

NACHTBLAUW

 

 

Samengeklonterd in de duisternis
tot kleine brokken kleur gestold
verborgen tussen kluiten zwarte grond

Breekt zich onmerkbaar los
Nog vormeloos concentraat
ontfutseld aan een overdaad

van grofte, vecht zich
naar een eigen staat, volgend
verfijning ingeschapen

 

Uit: In Die Tijd Die

 

 

Geplaatst in Algemeen, In die tijd die | 2 Reacties

KOPEREN BRUILOFT

OP JOU

Als uitgebloeide grassen
is je haar, zo bleekblond
en je ogen zijn het blauw
van slangenkruid of ossetong –
die haal ik altijd door elkaar

Je bloes de bloei van dovenetel
en je rok: het vroeg kleurende
beukenblad; je jekje heel
zachtgrijs als duindoorntak
en jij kunt even stekelig

zijn! Je hoort hier thuis
net als de vrouwenmantel
in je veldboeket, die alle
stekeligheid met liefde
weer bedekt; je stapt zo

passend, kiezend, plukkend
naast mij voort, in dit, mijn kale
duinterrein en bos, je hoort
hier helemaal bij mij, niets
dat hier is misstaat je –

***

Foto van Cees Noort
Gedicht: Elly de Waard, Proeven van Moord

Geplaatst in Proeven van Moord | 7 Reacties

En ’s nachts, als de droom

 

En ’s nachts, als de droom
van je zich terugtrekt
uit mijn lichaam en ik
ontwaak, mij wentelend
in een bed van dauw

En ik niets meer
aanraak van jou dan lucht
die nog je vormen draagt
en ik in zweet baad
reikend naar je vlucht

Ben ik tot moord tot
moord op wie zich tussen
ons stelt in staat

 

Beeld: Gabriele Viertel, Lost Soul
Gedicht: Elly de Waard, Onvoltooiing

Geplaatst in Algemeen | 1 reactie

MOONSTONES

Haar lichaam
als een nachthemel verneveld

met de dunste
sluiers, haar naakt

zichtbaar gebleven
tot in schaduwen

die helder zijn
zij is volmaakt

begeerlijk zonder
hoofd en benen, haar hand

verwijst naar haar geslacht
haar hals is af

gesnoerd met ketens van
juwelen

De schoonheid van de kiezels
die de rivier geslepen had

die het stromend water sleep
tot zuivere vorm

volmaakt ook in elkaar gepast
tot elke steen glad als

haar lichaam onder mijn handen
was, mijn handen het water

dat haar vormen rondde, ik
de rivier, mijn stromen

over haar was, haar golven
onder mij en zij en zij

mijn bedding was

 


Beeld: Gabriele Viertel, Moonstones
Gedichten: Elly de Waard, Het ZijEenzang Twee

Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen

DE NACHT GLANST ALS ZWART LAK

 

De nacht glanst als zwart lak waarin
het hemellichaam maan een rand van chroom
bezet. Kettingen van licht, als pulsars die beslaan,
zijn om de aarde heen gelegd.
Ik kijk van bovenaf, zonder begrip
in het ontheemdend digitale van deze
om mij uitgestrekte chip.
Ver van jou ben ik voorgoed pas
in den vreemde.

Sirenes echoën als feedback door de stad,
rondzingend stedelijk geluid
dat boven singels hangen blijft. Ik heb geen vat
op deze wereld, geen bezwering
anders dan in het analoge van je gezicht
dat ik in telkens andere woorden voor mij opricht –
want ik heb je horend gezongen en ziende
gedicht, jij die zo doof als stilte bent, zo
blind als licht.

 

Beeld: NASA
Gedicht: Elly de Waard, uit: Furie

Geplaatst in Furie | 1 reactie
Pagina 2 van 4812345...102030...Minst recente »