O wat een heerlijk weer

O wat een heerlijk weer, het hout
klapt in zijn handen van verrukking
en de dauw ligt op het mos tot
bij de deur als natte druppels
van gouache met een depot
van kleur, een dikke, rulle stof.

De lucht ruikt rins van rijpe bessen
die als maiskolven zo vet
de takken van de duindorens
betressen en het blad van de Oostindische
kers draagt de hele dag
de dauw, versplinterd water, parels
voor de zon te sterk – o liefste
kom toch gauw, toch gauw!

Geplaatst in Onvoltooiing | Een reactie plaatsen

De zware motoren


De zware motoren
van het vliegtuig stierven

eindelijk weg
en een diepe stilte liet zich

horen; ik waande mij
verder naar het noorden

door het grijze licht
dat zich omheen de zon sloot

als een kous om een
gezicht (zoals bij wie uit moorden

gaan) en door de
donkere schaduwen

die aan mij trokken
als de woorden van een droef

gedicht en die zich diep
in het gemoedsontvangen

boren

1995, Het zij
Schilderij: Hans Paus, Evening walk

Geplaatst in Het Zij | Een reactie plaatsen

En heb compassie met de dieren

En heb compassie met
de dieren, want ook hún

ziel ontmoet de dood
zodat zij in hun slaap

de vuisten ballen en
vechtend met hun belager

rollen over de grond
en onuitsprekelijke

schreeuwen belemmeren
zich ook in hun

mond

1993, Eenzang twee

Geplaatst in Eenzang Twee | 2 Reacties

STATE OF THE MIND

Er stonden grote
aangetaste wanden

om mij heen, van glad
metaal, cylinder

die mijn binnenste
omsloot, het

aangetaste zat hem
in de karteling

van randen, waar een
vlakke zijde, naar het

scheen, met slecht
gereedschap van

was afgerukt. De ziel
was uit mijn blik en

aan mijn innerlijk
was iets stuk of dood of

open – tot op
de bodem aangebroken

conserve van mijzelf
was ik

1992, Eenzang

Geplaatst in Eenzang | Een reactie plaatsen

FANTASME

 

De windwijngaarden van Donzières
op oorsprong gecontroleerde
oogsten van hoogwaardige energie

De met duiveveertjes gepavoiseerde
koepels maken de torens in muisgrijs
niet minder tot olifantspoten van beton

Hoe iets toch geest krijgt of licht wordt en
oprijst, een brug uit de aarde, de
schichten van de zijden, verschietend

Een gedrocht van wolken ontstijgt aan
de centrales, op twee poten omhoog
klimmend monster, romp zonder kop
fata morgana van afvalstof

2011, ongepubliceerd

 

Geplaatst in Ongepubliceerd | Een reactie plaatsen