STEDEN VAN NU, VAN OOIT

Wijken en steden kunnen verwoest worden door opstand of oorlog, maar ook door de recessie, zoals bijvoorbeeld Detroit dezer dagen. Het voordeel is dat de natuur het terrein weer terug verovert. Groei is eeuwig, bouw tijdelijk en verval heeft een eigen schoonheid.

Stad –
waar elke muur

al haast terug verweerd is
tot natuur

een metropool
gedrenkt in petroleum-

kleurig glanzen
en een lichttinctuur

van neonlampen –
waar op de vloer

van de telefooncel
op de hoek

de dorre bladeren
liggen, aangewaaid

gekomen van
onzichtbare bomen op

verborgen erven –
het bladerloze boek

hangt aan zijn
ketting open

en de parkeerterreinen
Elyseese Velden

zijn waar het jonge
asfalt nooit

zal sterven

1995, Het zij

Foto: Granada, Bert Bulder

Geplaatst in Het Zij | 1 reactie

LONDEN, augustus 2011

Er schemert een uitdrukking
doorheen, het is steen en been
het is steen en been. Door het merg
van deze bouwsels dringt een
ritme heen en het stampen
van de voeten dreunt uit
vloeren door; de wereld is een
helser oord, adolescenten
trekken er in horden rond en
in mijn droom roept ze opgewonden

dat de geslachtsdaad
is voltooid. Waar zijn mijn
woorden, waar de lijnen van
hun regels? Hoe wordt die chaos
die beangstigt, tot iets van
blijvend inzicht gerangschikt?
O ik ben van vorst op
ruiten en daar de maan doorheen,
ik ben van niemand, buiten
noch binnen, ik ben alleen.

1986, Wildernis van verbindingen

Beeld: Anselm Kiefer, Jerusalem

Geplaatst in Een Wildernis van Verbindingen | 3 Reacties

OVER DE BOOMGRENS


Toen het nog herfst was
plukte ik het blad
om de wind te helpen
ik plukte de bomen

Nu hark ik onder
een noorderzon, hark ik
tot aan de horizon
het boomloze ijs
is dik bestoven
het blad dat hier ligt
heb ik meegenomen

2011, ongepubliceerd

Erfgoed, digitale print: IJber
zie ook: www.ijber.nl

Geplaatst in Ongepubliceerd | 4 Reacties

EN AF EN TOE


En af en toe een druppel valt
door het dichte bladerdak
van de glycine

o koffie, opgeschonken ooit
door Nijhoffs vrouw
onsterfelijk dat ogenblik

onder het niet genoemde blauw
van trossen bloemen door
een tuimelraam, het stilstaan in

de keuken, zij en ik

2004, De hemel van Toulouse


beeld: Huib Suurmond
zie ook: www.huibsuurmond.nl

Geplaatst in De hemel van Toulouse | 3 Reacties

Hebben dromen een bron?

Hebben dromen een bron?
Nee, zij stromen voorbij
hun gang is een cirkeling
ingekeerde vloeiingskring
soms doen zij pleisterplaatsen aan
spreiden zich uit en laten
zich lezen, zich ondergaan

Een god ben ik van hun
zelfstandige schepping, zich
los van mij vormend naar
onbekende bewetting

een hulpeloze god
zijn schepping vliegt hem aan

2002, Van cadmium lekken de bossen

Foto: Deborah Campert

Geplaatst in Van Cadmium Lekken de Bossen | 1 reactie