O FUTURISTISCHE ARCHITECTUUR

O Futuristische architectuur!

waarin een stad een kweek
van koepels is of een cultuur

van cellen en op het water drijft
als schuim op een bad.

En in haar havens liggen schepen
gereed om het ruime in te gaan,

torpedo’s, doorzichtige onderzeeërs
waarin vrouwen met gouden strepen

op haar mouwen aan de geraamtes
der machines staan

1992 Eenzang

Beeld: El Golfo, digitale print, IJber

Geplaatst in Eenzang | 2 Reacties

DE TWEE SCHALEN

Ik hoorde een wijs man
laatst zeggen (het was
de dichter Leo Vroman):
‘het heeft geen zin je om
je lot te beklagen
omdat de natuur geen
rechtvaardigheid kent.’

Ik zou dit preciezer
willen. In het eerste
heeft hij gelijk. Maar de
natuur kent wel degelijk
een rechtvaardig, in
de zin van dat zij streeft
naar balans. De weegschaal
van Vrouwe Justitia
draagt bij haar geen
morele waarden, maar
de zwaartekracht van
de aarde en de zuivere
snelheid van het licht.
Zij is het wegen zelf
als het ware: zij trekt recht
maar zij spreekt het niet.

2011, ongepubliceerd

Geplaatst in Ongepubliceerd | 7 Reacties

BIJ DE VALREEP

De brede zandstraat
van het strand, waar
men te voet gaat of

te paard. Op de vloed
uitgespaarde boulevard
valreep naar waar

Geluk een ruimte is die
straalt, een transparantheid
los van alles

in de tijd geplaatst
Het pad over het duin
dat in dit vergezicht

zich aansluit bij de
gouden heirbaan die
de maan op zee

tot aan de einder
trekt: één weg die
is te gaan, één

atmosfeer van licht
één toekomst
in die oorsprong ligt

1995 Het zij, herzien in 2011

Digitale print Zeeweg, IJber

Geplaatst in Het Zij | 1 reactie

ZIEN

Dit ‘Vliegende Huisje’ is een vogel met een huisje op zijn rug. Heel verrassend, gezien het feit dat het enige andere dier dat zijn huisje op zijn rug heeft, helemaal niet kan vliegen, maar aan de grond kleeft. De slak namelijk. In het gedicht dat ik eronder zet is sprake van twee vogels, die eerst als één vogel gezien worden, maar die bij nader inzien bezig blijken om tot een gezamenlijk huisje te komen. Wat ik wil zeggen is dit: het gaat allemaal om zien.

Ik zag eerst wat ik dacht
dat een gewonde vogel was

wanhopig fladderend om
van de grond omhoog te komen

tot ik zag, dat het bij
opvliegen een tweetal was

en ik stond verrast, dat
de verrukking en de pijn

in uitdrukking zozeer
hetzelfde kunnen zijn

2005, Proeven van moord

Beeld: Vliegend huisje, Marise Knegtmans

Geplaatst in Proeven van Moord | Een reactie plaatsen

ALL ALONE IN AMSTERDAM 17de eeuw/21ste eeuw


Ik zwierf in dronkenschap
door de stad, door de altijd warme

buurten, rond het beeld
van Bredero, duistere minnaar

luisterrijk metgezel, lichtend
voorganger, ook in dichten

Zeg eens, die schoonlokkige
blonde (dat haar gouden haar

ook mij verplichte!), die
overschone, die jou toch niet wil

heb je haar eindelijk dan daar
gevonden? – Mijn tijd

hield mij met de leiband
van een slang omheen mijn pols

aan zich gebonden. Maar ik
woonde in het tienduizend-sterren

logement van de nacht
en dronk mijn wijn en Gerbrand

Adriaanszoon, wees jij het
die de lichten dooft

opdat mijn liefde voor haar
naar behoren blind kan zijn

1995, Het zij, in 2011 gecorrigeerd

All alone, digitale print: IJber
zie ook ijber.nl

Geplaatst in Het Zij | Een reactie plaatsen